نفس...

نفس بده

 که برایت نفس نفس بزنم 

نفس به جز تو نخواهم 

 برای کس بزنم

مرا اسیر خودت کردی

 دعایی کن

که آخرین نفسم را در این قفس بزنم ...

درد دوری....

مگر درد دوری تورا کسی می تواند بفهمد؟

مگر کسی می تواند بفهمد نبودنت برایم چه عذابیست؟

ساعت هایم،دقیقه هایم،ثانیه هایم؛بوی تورا گرفته اند

تویی که نیستی

اما رویای بودنت آن قدر شیرین است

که گاهی فراموش می کنم که نیستی

گاهی آن قدر تورا حس می کنم که از یاد می برم که نیستی

باور نمی کنم که تورا نداشته باشم

وای...نمی دانی چه می کشم

وقتی به خود می آیم و می بینم که بودنت رویایی بیش نبود

آن قدر برایم زیادی که به رویایی از تو هم قانعم

اما تا کی می شود فقط با یک رویا زندگی کرد؟

آخر تک تک لحظه های زندگی واقعیست

نبودنت واقعیست ... تنهاییم واقعیست... و بودنت دروغین

آری به خود دروغ می گویم که می آیی....

من صبورم اما....

من صبورم اما . . .

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم  يا اگر شادی زيبای تو را

 به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم ! و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم . بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب و چراغی که تو را 

 از شب متروک دلم دورکند. . . می ترسم .

من صبورم اما ...

آه ...این بغض گران صبر نمیداند چیست!!!

انتظار....

 

عزیزم تا آخرین لحظه زندگیم چشم به راهت می مونم

 

دوستت دارم.....

  می خواهم از تو بگویم  بی آن که در جستجوی قافیه باشم

و بی آن که حتی در جستجوی واژه ها باشم  در این شب ها که گویند عزیزترین شب های خداست

می خواهم از تو بگویم  از تو که عاشقانه دوستت دارم و می دانم که دوستم داری

با ساده ترین کلمات همراه با همین اشکی که دارد می غلتد و فرو می افتد

می خواهم بگویم دوستت دارم امشب نه می خواهم برایت از آسمان خورشید بیاورم

نه می خواهم ستاره ها را برایت بچینم و نه می خواهم به شهر آرزوها و رؤیاها بروم

فقط ساده و با صداقت همراه با شاهدی صادق از اعماق جانی سوخته با چشمانی بارانی

می خواهم بگویم دوستت دارم

و می خواهم بگویم این نه سخنی است که تنها بر زبان آید ومن تقد س عشقت را

بر کرامت وجودم نشانده ام و اگرسراسر وجودم زبان باشد

یکسره خواهد گفت:

 دوستت دارم