رویاهای صورتی

بايد قصه اي تازه آغاز كنم و نشان دهم كه هنوز ميتوانم عشق بورزم
باز هم برايت مينويسم از لحظه ضيافت من و دل كه در آن جاي تو خالي بود
و باز هم برايت مينويسم از عطش ديدار تو ,از بغض غربت كه واژه به واژه آن را گريه كردم

ابري ديگر فرا گرفته است
آسمان دلم را
ميان غباري از درد نشسته ام
به انتظار نگاه باراني

صده ها, هزاره هاست كه نشسته بر سكوي انتظار يخ بسته ام,سنگ شده ام بدل به تنديسي سيماني شده ام .مدتهاست كه زمان گم كرده بر قلب خالي اين تنديس سيماني چشم اميد دوخته ام و تو را كه نميدانم كيستي و فقط ميدانم مثل هيچكس نيستي ,انتظار ميكشم.
بر هر ضريحي,بر هر شاخساري,بر هر قفلي,بر هر سبزه و گلي,بر هر باغ و گلستاني,بر هر خاطره و خاطره اي و بر تمامي لحظه هاي فرصت رو به پايانم آمدنت را دخيل بسته ام

مي رفتم در امتداد نور ، بسوي بي نهايت

در حادثه و غم گم مي شدم

مي رفتم به سوي ديار نا آشنا

قدم هايم گواه من است

قدم هاي خسته من

آهسته آهسته بر مي داشتند گام ها را

تا اينكه رويايم با يك نگاه تو پر كشيد

دور شد ، از نظرناپديد گشت  حال...

قدم هايم بسوي تو گام بر ميدارند

                   بي آنكه بدانند خستگي چيست...