رویاهای صورتی

        گاه و بیگاه دلم میگیرد 

   خنده ام میمیرد

      گریه ام میگیرد

  گاه و بیگاه نه آنم که همیشه هستم

        مثل باران آرام

      روی دلتنگی خود میبارم

        گاه و بیگاه دلم میخواهد

    سری از خاطره ها بردارم

   گاه بیگاه دلم میخواهد

   باری از دوش خدا بردارم

   خنده ام میگیرد...

    مگر این باده ی ناب چه از من ساخته؟

 که مرا جای خدا انداخته

    گاه و بیگاه دلم میشکند

     دل من نازکی برگ گل است

      گاه و بیگاه گلی میبویم

      گاه و بیگاه به خود میگویم

        مگر این قطره ی اشک چه وزنی دارد؟

     که مرا تا هوس بال زدن میراند

     سبکی همچون برگ گل یاس

    دگر اینبار وقت رفتن ماست...